آينده مطمئن با سرمايه گذاري در سلامت

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

آيا مي توان عاشق همه عالم شد، همه را دوست داشت و به همه عشق ورزيد.

عشق، دوستي و خيرخواهي، چشمه اي است که اگر مانع جوشش آن نشوي، هر قدر ديگران را سيراب کند، خودت را شاداب و شادمانه تر مي کند،‌ زيرا فطرت بشر، بر محبت، دوستي سرشته شده است ولي شرايط، آموزش ها، ‌رفتارها و تربيت هاي ناصحيح ما را به آنجا کشانده است که توقع داريم فقط ديگران ما را دوست بدارند و يا فقط وابستگان و يا کساني که به ما خيري رسانده اند دوست بداريم.

در صورتي که خداوند در آيه 54 سوره قصص مي فرمايد:

و يدرَوُنَ بِالحَسَنهِ السَّيئَهَ وَ مِما رَزَقنا هُم ينفِقُون

بدي را به نيکي پاسخ مي دهند و از آنچه روزيشان داده ايم انفاق مي کنند.

يعني مؤمن، بدي را با نيکي پاسخ مي دهد و يا پيامبر (ص) و امام علي (ع) در وصف متقين مي فرمايد:

متقين کساني هستند که از کسي که نسبت به ايشان ظلم کرده در مي گذرند. به کسي که تحريم کرده، بذل و بخشش مي کنند و با کسي که قهر کرده و دوري گزيده، ارتباط برقرار مي کنند.

و يا امام سجاد (ع) مي فرمايد:

خدايا مرا وادار با کسي که با من دورويي کرده يکرنگي کنم و خيرخواهش باشم.

مرا وادار،‌کسي را که از من دوري کرده، با نيکوکاري به سراغش بروم.

به من توفيق ده آن که مرا از خير محروم کرده با بذل و بخشش جوابش دهم

مرا وادار تا در مورد کسي که غيبتم کرده از او به نيکي ياد کنم

و توفيقم ده تا قدرشناس نيکي هاي ديگران باشم و از بدي هايشان در گذرم

و يا امام باقر (ع) مي فرمايد:

محبت همان دين است و دين همان محبت است.

حال اگر خداوند، پيامبر (ص) و ائمه به ما دستور مي دهند که به هم محبت کنيم به طوري که پاسخ دورنگي را با يکرنگي

پاسخ قهر را با نيکوکاري

پاسخ تحريم را با بذل و بخشش

پاسخ غيبت را با ياد نيکو

و پاسخ بدي را با نيکي بدهيم.

در واقع مي خواهند به ما ياد بدهند که مبناي دين داشتن ارتباط خوب (عاشقانه ) با خود، با ديگران، با موجودات و طبيعت مي باشد و اين بهترين راه رشد يافتگي فرد، جامعه مي باشد زيرا انساني که اصول ارتباطي اش عاشقانه باشد نمي تواند کاري بکند که به ضرر خودش، مردم، موجودات و طبيعت باشد بلکه همواره از طريق تفکر، تحرک و تغذيه سالم موجب حفظ سلامتي خود و ديگران در ابعاد چهارگانه جسمي ، رواني، اجتماعي و معنوي مي شود و در واقع بزرگترين سرمايه گذاري در سلامت، ايجاد انديشه محبت و عشق در مردم و مسؤولان است به طوري که هر يک از افراد جامعه بايد با تلاش خود در جهت حفظ سلامتي خود و ديگران اقدام کنند. به طوري که هر فرد در خانواده، در جامعه، در مسؤوليت و در برنامه ريزي همواره بايد توجه داشته باشد که نتيجه کارش باعث حفظ و ارتقاي سلامتي مي شود مي دانيم زيادکارکردن ارزش نيست بلکه نتيجه کار مهم است که باعث افزايش سلامتي و امنيت شود.

اميدوارم همه ما تلاش کنيم با عشق به خودمان، جامعه مان، وطن مان کارهايي را انجام دهيم که باعث رشد يافتگي انسان ها (سلامتي) بشود. تا آينده اي مطمئن تر داشته باشيم.

موفق باشيد.

دکتر غلامحسن خدايي