بازگشت

زندگي براي ازدواج يا ازدواج براي زندگي

تمامي انسان ها به حكم فطرت و سرنوشت خويش، جهت تشكيل كانون خانواده تمايل ذاتي دارند و خداوند تبارك و تعالي در قرآن مي فرمايد:

و من آياته ان خلق لكم من انفسم ازواجا لتسكنوا اليها و جعل بينكم موده و رحمه ان في ذلك لايات لقوم يتفكرون. (سوره روم / آيه 21)

از نشانه هاي قدرت خداست كه همسراني از جنس خودتان برايتان آفريد تا به آنها آرام گيريد و در ميانتان دوستي و مهرباني «رحمت و مودت» به وجود آورد. به راستي كه اين عبرتي است براي آنان كه مي انديشند.

و باز مي فرمايد:

اوست كه شما را از يك تن واحد آفريد و همسر آن يك تن را نيز از جنس خودش پديد آورد، تا به او آرام گيرد. (سوره اعراف / آيه 189)

دين مبين اسلام كه به همه ابعاد وجودي انسان توجه دارد و براي هر كدام برنامه هايي تدوين كرده است، با آيات و احاديث متعددي به بيان تقدس بنيان ازدواج پرداخته است و راهنمايي هاي ارزنده اي براي حفظ تداوم و استحكام آن دارد.

پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند: نكاح و ازدواج سنت من است، هر كس از آن روي بگرداند از من نيست.

ازدواج يك مرحله بسيار مهم از زندگي است كه نه تنها براي زن و شوهر بلكه براي نسل هاي بعد نيز سرنوشت ساز است.

ازدواج عالم تكامل انسان است.

پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند: هيچ بنايي در اسلام از ازدواج در نزد خدا محبوب تر نيست.

و همچنين فرموده اند: هيچ چيزي نزد پروردگار از خانه اي كه با ازدواج شكل مي گيرد دوست داشتني تر نيست.

و باز همان حضرت مي فرمايند:

هر كس ازدواج كند، به وسيله آن نصف دينش را حفظ كرده است.

انسان موجودي است كه اجتماعي آفريده شده و همواره نيز اجتماعي زيسته و خواهد زيست. از جمله مهم ترين ابعاد و زمينه هاي تحقق زندگي جمعي و اجتماعي، ازدواج مي باشد. ازدواج و تشكيل خانواده ماندني ترين آيين و خانواده همواره پايدارترين نهاد بشري بوده است.

ازدواج پايه گذاري خانواده و خانواده واحد متشكله جامعه است. سلامت و سعادت جامعه در گرو پايه گذاري صحيح سنگ اين بنا و مراقبت هاي جامع جسمي، رواني، اجتماعي و معنوي از آن است و منطقي ترين شكل ارايه اين مراقبت افزايش آگاهي هاي عمومي، برانگيختن احساس مسؤوليت و مشاركت يكايك افراد جامعه در اين فعاليت هاي پرثمر و بنيادي است.

ارايه مناسب، گسترده و عادلانه خدمات بهداشتي درماني و آموزشي و فراهم ساختن زمينه دسترسي عمومي به اين خدمات از اصول مترتب بر آن است. از آن جا كه در سرآغاز تشكيل خانواده، افزايش آگاهي هاي بهداشتي در مفهوم جامع آن مي تواند نقش مهم و مؤثري در تأمين سعادت و سلامت افراد، خانواده ها، جامعه و نسل ها داشته باشد و از سوي ديگر ارايه اطلاعات سودمندي در مورد مسايل زناشويي، مهارت هاي زندگي و … مي تواند به طور همزمان در تحكيم نظام خانواده و استوارسازي رشته هاي الفت و محبت و پيشگيري از برخي نابساماني هاي رفتار اثربخش باشد، بر پايه چنين انديشه اي نويسندگان كتاب حاضر همت خويش را استوار نموده اند تا با خوشه چيني از خرمن عظيم معارف اسلامي و آميختن اطلاعات بهداشتي، مسايل زناشويي و مهارت هاي زندگي، مطالب آموزشي ضروري و مورد نياز را تا حدامكان در اين قالب ارايه نمايند.

و اميد كه چنين آميزه اي از اطلاعات بهداشتي، مهارت هاي زندگي و معارف گرانقدر الهي بتواند گام مؤثري در ارتقاي آگاهي ها و اصلاح و تكامل نگرش همسران جوان و نيز انسجام بخشيدن به آگاهي هاي قبلي آنان نسبت به زندگي و مسايل پيرامون آن و زمينه ساز شروع، حفظ و تداوم يك زندگي ثمربخش، متكامل و متعالي گردد.

«بياييد بيشتر بيانديشيم»

آيا بهتر است خود را به دست جريان حوادث بسپاريم يا اين كه مناسب تر است كه تا حدامكان حوادث را خود به دست بگيريم و مصداقي گرديم بر اين جمله معروف كه : « خدايا به ما براي پذيرش آن چه كه نمي توانيم تغيير دهيم صبر و متانت و براي تغيير آن چه كه مي توانيم، شجاعت و براي تشخيص تفاوت اين دو خرد و درايت عنايت فرما».

آيا بهتر است كه به ازدواج به عنوان هندوانه در بسته اي نگاه كنيم كه فقط بعد از ازدواج مي توان به ماهيت آن پي برد و يا اين كه

امروزه شرايط و مقدراتي وجود دارند كه به كمك آنها مي توان پيش از تحقق ازدواج به طور نسبي به ماهيت آن پي برد.

به نظر مي رسد كه خداوند از ما انتظار دارد كه با بكارگيري علم و آگاهي موجود و با استفاده از تجربيات گذشتگان در مورد سرنوشت خويش مقدرانه عمل كنيم، و نه اين كه چشمان خود را ببنديم و آن را از روي درماندگي به دست شانس بسپاريم و يا اين كه فقط اميدوار باشيم كه طرف مقابلمان در مورد خودش و ما سنجيده عمل نمايد، كه البته اين خيالي واهي بيش نيست. و معتقديم كه ازدواج نياز به آموزش دارد و نياكان و والدين ما هم اين آموزش ها را مي ديدند. آنها از طريق ارتباطات چهره به چهره و هم نشيني هاي بسيار زيادي كه با افراد و اقوام نزديك داشتند و نيز از طريق شركت در مراسم و مشاهده رسومي كه تا حد بسيار زيادي انعطاف ناپذير بود و در شرايطي هم كه زندگي بسيار ساده تر بود، آموزش مورد نياز را از محيط خود دريافت مي كردند.

اما در دنياي جديد و دائم در تغيير و تحول فعلي، با رسوم بسيار منعطف و برخي اوقات حتي انحلال رسوم سنتي، با وجود زمان اندكي كه اعضاي خانواده با هم هستند و تعداد نفرات كمتري كه با هم زندگي مي كنند، نياز داريم كه براي ازدواج آموزش ببينيم و درباره آن بيشتر بدانيم.

و درباره جدي بودن ازدواج معتقديم كه:

يكي از مهمترين تصميمات دوران زندگي است و تا آنجا اين تصميم بسيار مهم و جدي است كه مي توان گفت كه عمدتاً افراد به جاي آن كه از طريق زندگي كردن ازدواج كنند، غالباً از طريق ازدواج زندگي مي كنند و به عبارت ديگر ، به جاي آن كه زندگي به ازدواج آنها معنا ببخشد، ازدواج به زندگي شان معنا مي بخشد.

معتقديم كه هر چه تقاضاي ازدواج در جامعه بيشتر شود، شادابي و سرزندگي در جامعه افزودن تر خواهد شد و بر اين باور هستيم كه اگر جامعه اي مي تواند يك نظام حداقلي را براي آموزش و تربيت رانندگان جديد به اجرا درآورد، بي ترديد مي تواند و لازم است كه نظام آموزشي و برنامه ريزي مناسبي را براي تربيت همسران جديد، والدين جديد و خويشاوندان جديد طراحي و تنظيم نمايد. بياييم همان گونه كه براي برگزاري و انجام مراسم عروسي كه تنها يك يا دو روز به طول مي انجامد وقت و هزينه زيادي را صرف مي كنيم، براي خود ازدواج كه يك عمر به طول مي انجامد نيز هزينه اي مناسب و در خور ارايه نماييم.«ديويد اولسون» مي گويد:

دكتر غلامحسن خدايي