بازگشت

بهداشت محيط مدارس

هدف:از اين برنامه ايجاد محيطي ايمن، بهداشتي و حمايتي است که يادگيري را تقويت مي‌کند.

منظور از محيط ، محوطه فيزيکي و نيز جو رواني –اجتماعي و فرهنگي مدرسه است . عواملي که بر محيط فيزيکي مدرسه تاثير مي‌گذارند شامل ساختمان مدرسه و فضاي پيرامون آن، تمام عوامل زيست شناختي و شيميايي موثر بر سلامت و نيز شرايط فيزيکي از قبيل دما،‌سر و صدا و نور مي‌باشند . فضاي رواني شامل شرايط فيزيکي ،‌عاطفي و اجتماعي است که بر آسايش دانش آموزان و کارکنان تاثير مي‌گذارد . اين کيفيت‌ها از طريق استاندارد‌هايي که به همين منظور تنظيم مي گردد از جمله آيين نامه بهداشت محيط مدارس قابل ارزيابي خواهند بود . كليه مدارس توسط پرسنل بخش بهداشتي ذيربط در سال حداقل يكبار مورد بازديد قرار مي گيرند.

اخرين اطلاعات نشان ميدهد 83%ابخوريهابهداشتي و85%ابخوري موردنياز موجود ميباشد.86%دستشويي ها بهداشتي و76% دستشويي مورد نياز موجود ميباشد .87%مستراح ها بهداشتي و93%مستراح مورد نياز موجود ميباشد.54مدرسه داراي بوفه بوده که ازاين تعداد 34بوفه بهداشتي ميباشد.

مديريت و اجراي برنامه هاي بهداشت محيط مدارس بر عهده گروه بهداشت محيط و حر فه اي و بستر سازي برنامه ها بر عهده واحد سلامت نو جوانان ، جوانان و مدارس مي باشد.

بازگشت

اموزش مهارتهاي زندگي

امروزه همگام با توسعه زندگي شهري و فرايند صنعتي شدن فزاينده كشورهاي در حال توسعه آموزش و تربيت كودكان به نحو افزاينده‌اي از خانواده ها به نهادهاي آموزشي سپرده مي‌شود و اين در حالي است كه همواره جهت‌گيري آموزشي اين نهادها بر ارائه اطلاعات و دانش معطوف بوده است و به همين دليل كودكان ما از يادگيري مهارتهايي كه در زندگي روزمره به آنها نياز دارند محروم مي‌مانند . بنابراين شاهد آن هستيم كه بسياري از افراد در رويارويي با مشكلات آسيب پذير و در زندگي روزمره فاقد توانايي‌هاي لازم و اساسي هستند . با توجه به كثرت و گستردگي جمعيت كودك و نوجوان در كشور ما ( حدود يك سوم كل جمعيت كشور ) و اهميت بسزايي که اين دوره سني از نظر رشد و تكامل رواني جسمي دارد، فراهم آوردن زندگي سالم براي آنها از اهميت ويژه اي برخوردار مي‌باشد .

برنامه هاي بهداشت روان در مدارس در ايران در سال 1378 توسط دكتر بينا و همكاراندر منطقه دماوند بر روي 280 نفر دانش آموز دختر و پسر مقاطع راهنمايي در دو سطح دانش آموزان و معلمين انجام شد كه مهمترين بخش آن، اموزش مهارتهاي زندگي به دانش آموزان بود و پرسشنامه هاي قبل و بعد از مداخله، نشانگر افزايش آگاهي دانش آموزان و معلمان نسبت به مقوله بهداشت روان، تغيير نگرش‌ آنها به مسئله بهداشت روان و بهبود نمرات بهداشت روان بود .

از آنجايي كه آموزش در مدارس امكان دسترسي به اكثر كودكان و نوجوانان را فراهم مي‌كند و همچنين امكان دسترسي به معلمان با تجربه ،‌جلب اعتماد اولياء‌و امكان ارزشيابي هاي كوتاه مدت و بلند مدت را فراهم مي‌سازد . مدارس مناسب‌ترين مكان جهت فراگيري مهارتهاي فوق مي‌باشد .

تعريف :

به طور كلي مهارتهاي زندگي مهارتهايي هستند كه براي افزايش توانايي‌هاي رواني اجتماعي افراد آموزش داده مي‌شوند و فرد را قادر مي‌سازند تا بطور موثر با مقتضيات و كشمكشهاي زندگي روبرو شود . آموزش مهارتهايي چون حل مساله و تصميم گيري ، تفكر خلاق و انتقادي،‌ روابط بين فردي ، خودآگاهي ، همدلي و مهارتهاي مقابله با استرس در مدارس كشور به ويژه مقاطع حساس دبستان و راهنمايي كه همزمان با شكل گيري شخصيت و رشد تفكر شناختي كودك و دوره حساس نوجواني در اين گروه‌هاي سني مي‌باشد ، مي‌تواند به ميزان زيادي از آسيب‌هاي رواني اجتماعي آتي پيشگيري كند .

در سال تحصيلي 86-85 تعداد 18600 نفر از دانش آموزان پايه سوم و چهارم ابتدايي و در سال تحصيلي 87-86 تعداد 200 نفر از دانش‌آموزان مقاطع ابتدايي و راهنمايي در كلاسهاي آموزشي مهارتهاي زندگي حضور داشته‌اند . اين آموزش ها به صورت پلكاني و از طريق 80 نفر مربي ( كارشناس بهداشت روان – كارشناس بهداشت مدارس – كارشناس مشاوره آموزش و پرورش و پزشك رابط طرح بهداشت روان ) در شهرستانها و 620 نفر از معلمين آموزش ديده پايه چهارم ابتدايي ،‌توسط دانشگاه علوم پزشكي مشهد با همكاري سازمان آموزش و پرورش استان خراسان رضوي صورت گرفته است .

بازگشت

مطالب اموزشي